7 yıl...
Hayatından tam 7 yıl gitti be dostum. Öyle ya da böyle sen istesende istemesende...
Hatırlıyorumda ne kadar neşeliydin, sosyaldin, hayallerin vardı, seni sen yapan bir tavrın vardı. Sonra bir gün panik atak oldun, hem de tam kendini keşfetmişken. Bir yıldız gibi kaydı tüm hayallerin, o sevinç dolu kalbin bir anda kendini boslukta buldu. Güneş her doğusunda sen sessizce aglıyordun, her batışında utanarak kalkıyordun. O kadar mükemmel ailene layık olamadın, onları çok üzdün, koptun hayattan neden? Neden yaptın be Melih?..
Tamam zordu, hiç tahmin etmediğin ne oldugunu bile bilmediğin bir rahatsızlıktı, ama ya bu kadar karamsarlık sana yakıştı mı? Ya tembellik?...
Ailenden de 17 Temmuz'da özür dileyeceksin bugune kadar hiçbir işe yaramadın, ama bundan sonra kaybettiğin her yılı 1 yıl içerisinde toparlayacaksın tamam mı, anlaştık mı Melih?
Iyki dogdun, seni seviyorum...
